Od sierpnia do września każdego roku przypada szczyt sezonu tajfunów, ulewnych deszczów i silnych zjawisk konwekcyjnych w naszym kraju. Za każdym razem, gdy potężny tajfun uderza w ląd, jest to praktyczny test dla komunikacji awaryjnej w terenie. Silne wiatry, ulewne deszcze, wysoka wilgotność, zalegająca woda, intensywne wibracje, mgła piaskowa i solna, blokowanie i zakłócenia sygnału – w ekstremalnych sytuacjach katastrofalnych stacje bazowe sieci publicznej operatorów są podatne na awarie zasilania, przerwy w światłowodach, a „paraliż sieci publicznej, zerwanie łączności” staje się największym problemem w akcjach ratowniczych i pomocowych.

Jako „zapasowy środek komunikacji” dla ratownictwa awaryjnego, stabilność samoorganizującego się sprzętu sieciowego do ratownictwa awaryjnego bezpośrednio decyduje o tym, czy dowodzenie i dyspozycja na miejscu, transmisja wideo, komunikacja między personelem i transmisja danych mogą pozostać stale online.
Konwencjonalny sprzęt komunikacyjny jest zaprojektowany tak, aby był kompatybilny ze środowiskiem o normalnej temperaturze, suchym, bezwietrznym i bezdeszczowym. Miejsce akcji ratowniczej podczas tajfunu należy do ekstremalnego scenariusza operacyjnego, w którym łączą się liczne trudne warunki. Stanowi to kompleksowy i rygorystyczny test dla sprzętu komunikacyjnego: na miejscu występują ulewne deszcze i rozległe zaleganie wody, a sprzęt jest długotrwale rozstawiony na zewnątrz, narażony na erozję i penetrację przez deszczówkę, i podatny na nasiąkanie zgromadzoną wodą; na obszarach przybrzeżnych panuje wysoka wilgotność i mgła solna, która z dużym prawdopodobieństwem może korodować interfejsy sprzętu i wewnętrzne płytki drukowane, przyspieszając zużycie sprzętu; jednocześnie silne wiatry powodują ciągłe ciągnięcie i wibracje, które łatwo powodują przesuwanie się anteny sprzętu, chwianie się podpory, wywołując oscylacje łącza komunikacyjnego i fluktuacje sygnału; ponadto wiatr i deszcz powodują opadanie roślinności i zwiększenie liczby przeszkód budowlanych, co sprawia, że środowisko elektromagnetyczne na miejscu staje się złożone, a zakłócenia sygnału znacznie się zwiększają, znacząco utrudniając transmisję komunikacyjną. Dlatego kluczowym testem w scenariuszu ratownictwa awaryjnego podczas tajfunu jest odporność środowiskowa i stabilność operacyjna sprzętu, a także kluczowy element adaptacji samoorganizującego się sprzętu sieciowego do ekstremalnych scenariuszy ratownictwa awaryjnego.

Każda operacja ratownicza po tajfunie testuje granice odporności komunikacji awaryjnej. Stacje bazowe sieci publicznej są podatne na uszkodzenia i utratę połączenia. Jednak zestaw odpornego na warunki atmosferyczne, zakłócenia, samonaprawiającego się i mobilnego samoorganizującego się sprzętu sieciowego staje się nieprzerwanym łączem komunikacyjnym w rękach zespołu ratowniczego. Hanxun, dzięki swojemu systemowi technologicznemu adaptacyjnemu do wszystkich scenariuszy, reaguje na liczne trudne warunki pracy na obszarze katastrofy. Utrzymuje kanały głosu, wideo i transmisji danych nawet w ekstremalnym deszczu i wietrze, wykorzystując stabilne i niezawodne siły komunikacji awaryjnej do otwarcia płynnej i niezakłóconej linii kontaktu życiowego dla operacji ratowniczych i poszukiwawczych.